poniedziałek, 10 lipiec 2017 12:09

Habilitacja. Diagnoza, procedury, etyka i postulaty

Kup Tę Książkę

ISBN: 978-83-8095-287-4
Objętość: 344 s.
Oprawa: miękka
Format: A5
Rok wydania: 2017

Opis

Najnowsza książka prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego nie tylko potwierdza jego nadzwyczajne kompetencje w zakresie prowadzenia dyskursu naukowego, ale także stanowi niezwykle wartościowe kompendium wiedzy dla młodych naukowców, wkraczających dopiero (zwykle po doktoracie) na drogę kariery naukowej. 
„Bohaterem” tej publikacji jest habilitacja, jako przełomowy, wręcz zwrotny punkt w karierze akademickiej. Zdobycie tego stopnia naukowego pozwala na wejście w rolę tzw. samodzielnego pracownika nauki, podejmującego decyzje w sprawie awansów naukowych innych osób oraz mogącego prowadzić doktoraty. 

Dostrzegam także w tej książce ważny wątek politologiczny. Oto z precyzyjnych, a jednocześnie bardzo komunikatywnych narracji Bogusława Śliwerskiego wyłania się rekonstrukcja władzy ustawy czy rozporządzenia, które […] tworzą dla osób i instytucji „nowy świat”, do jakiego muszą się dostosować. Biografie ludzi, poprzez konieczność przystosowania się do prawnej pajęczyny, są kanalizowane zgodnie z założeniami ustawodawcy. 

Warto dodać, że książkę przenika swoista życzliwość wobec potencjalnych i aktualnych habilitantów. Bogusław Śliwerski nie ukazuje habilitacji jako zmory nocnej czy mąk Tantala, względnie miecza Damoklesa. Stara się wykazać – i udaje mu się to – że utrzymanie przez kandydatów wysokich standardów oraz stosowanie procedur muszą przynieść sukces.

Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszka Melosika

Spis treści

Wstęp   

Rozdział 1. Diagnoza skutków ekskluzji pedagogiki jako dyscypliny 
naukowej z nauk humanistycznych  

1.1. Postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora 
w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika   
1.2. Postępowania pedagogów o nadanie tytułu naukowego
profesora w dziedzinie nauk społecznych   
1.3. Postępowania o nadanie stopnia naukowego
doktora habilitowanego w dyscyplinie pedagogika     
1.4. Intradyscyplinarna analiza postępowania o nadanie tytułu 
naukowego profesora oraz stopnia naukowego 
doktora habilitowanego    
1.5. Pedagogika a reforma dziedzin nauki     
1.6. Paradoks urzędniczej ekskluzji profesora z pedagogiki    
1.7. Pozytywistyczne ograniczanie młodych naukowców   
1.8. Dydaktyki przedmiotowe    

Rozdział 2. Procedury   

2.1. Wstęp      
2.2. Wędrówkę po awans zacznijmy od czytania prawa    
2.3. Doktorat w awansie naukowym habilitantów      
2.4. Co dwie głowy, to nie jedna! 
Warto być promotorem pomocniczym    
2.5. Dwoisty członek komisji habilitacyjnej       
2.6. Nowa procedura – łatwa i przyjemna?       
2.7. Ucieczka do przodu      
2.8. Umorzenie postępowania habilitacyjnego   
2.9. Wniosek komisji habilitacyjnej a uchwała rady wydziału
Konflikt czy/i odpowiedzialność?     
2.10. Czym kierują się członkowie rady wydziału czy rady naukowej
instytutu, wstrzymując się od głosu?    
2.11. Nie róbmy wszystkiego na ostatnią chwilę      
2.12. Dlaczego wpłaca się darowiznę uniwersyteckiemu wydziałowi 
z tytułu pokrycia kosztów postępowania habilitacyjnego?  

Rozdział 3. Osiągnięcia naukowe (nie tylko habilitanta)  

3.1. Definicje kluczowych pojęć dotyczących oceny osiągnięć 
i prac naukowych     
3.2. Doktorat z cyklu publikacji?    
3.3. Doktorat w dorobku habilitanta
3.4. Paradoks redukcji osiągnięć naukowych
3.5. Parametryczna niepewność i wątpliwości prawne     
3.6. Produktywność naukowa      
3.7. Jakościowa ocena punktowanych czasopism    
3.8. Prawie naukowe czasopisma w procesie grantozy, punktozy
i impactfaktorozy?      
3.9. Co i komu może przedłożyć habilitant?      

Rozdział 4. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów   

4.1. Pytania i odpowiedzi CK dotyczące problemów 
w postępowaniach naukowych      
4.2. Wyniki wyborów członków Centralnej Komisji 
do Spraw Stopni i Tytułów na kadencję 2017–2020  
4.3. Wybory władz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów – 
IX kadencja (2017–2020)    

Rozdział 5. Patologie      

5.1. Doceniono mistrza neurochirurgicznych cięć przerzutów
nieuczciwości akademickiej do mózgu polskiej nauki      
5.2. Kodeks etyczny prowadzenia badań pedagogicznych     
5.3. Nauka przeciwko fałszerstwom      
5.4. Trudna rola recenzenta      
5.5. Akademiccy (anty)klepacze  
5.6. POL-on jako sejf także fałszywych danych o szkolnictwie 
wyższym i jego kadrach    
5.7. Kto „robił” doktorat?
5.8. Jak się „robi” habilitację?      
5.9. Słowacka ścieżka patologicznego awansu naukowego     
5.10. Niedobre praktyki recenzenckie     
5.11. „Uczciwi doktoranci” anonim piszą    
5.12. Nie zawsze skrót „dr” przed nazwiskiem znaczy „doktor”   
5.13. Dlaczego nie zostaje im czasu na pracę naukową?     
5.14. Czy(m) jest plagiat? 
5.15. Science and… plagiarism    
5.16. Od niektórych uczonych należy wymagać więcej   
5.17. Odsłona kolejnych patologii w szkolnictwie wyższym    
5.18. Jak Platforma Obywatelska degenerowała poziom szkolnictwa 
wyższego   
5.19. Habilitacja – manipulacja   
5.20. Stracone pokolenia pedagogów  

 Rozdział 6. Oczekiwania – prognozy   

6.1. Początki nowelizacji ustawy o stopniach naukowych 
i tytule naukowym      
6.2. Stabilizowane akcje na polskie habilitacje      
6.3. Pierwszy projekt Ustawy 2.0 zespołu Marka Kwieka      
6.4. Projekt reformy nauki i akademii w Ustawie 2.0 w wydaniu 
zespołu Arkadiusza Radwana    
6.5. Co nam szykują naukowcy z Uniwersytetu SWPS? 

Aneks. Dobre praktyki    

Bibliografia     

Indeks rzeczowy      

Indeks osób 

 

Published in Edukacja i pedagogika

Opis

Profesor Bogusław Śliwerski współtworzy elitę współczesnej nauki polskiej, toteż każda z jego książek jest wydarzeniem na skalę kraju. Na drugą połowę stycznia przewidziano datę premiery Edukacji (w) polityce. Polityki (w) edukacji, książki w dorobku Profesora wyjątkowej, gdyż obarczonej dużą dozą krytycyzmu i potrzebą demaskacji polityki oświatowej w Polsce minionego ćwierćwiecza. Postawa ta jest także (lub może: przede wszystkim) wynikiem rozczarowania, jakie towarzyszy wszystkim tym, którzy brali czynny udział w wydarzeniach przed i po 1989 r. Edukacja w polityce. jest więc rozprawą z polityką edukacyjną III RP, bezwzględnie niszczącą wszystko to, w co wierzyła Solidarność z 1989 r. W obserwacji i ocenie profesora Śliwerskiego współczesne władze łamią demokratyczne reguły praworządności, czyniąc z edukacji jedno więcej pole politycznych rozgrywek i podejrzanych eksperymentów. Blisko siedmiuset stronicowa analiza stanu współczesnego jest w ujęciu Śliwerskiego nie tylko krytyką polityki rządów (co samo w sobie miałoby znaczenie wyłącznie destrukcyjne), lecz także, poprzez wskazanie palcem, wołaniem o opamiętanie. Być może to sygnał nadciągających zmian.

Więcej

z recenzji Prof. dr hab. Zbyszko Melosik:


To interdyscyplinarne, nie zawaham się stwierdzić, fundamentalne dzieło, stanowi nie tylko pełne treści kompendium wiedzy, ale także interdyscyplinarne studium wzajemnych relacji tego, co polityczne i tego co edukacyjne. Bogusław Śliwerski pokazuje w jaki sposób polityka wkracza inwazyjnie, zwykle za pomocą „prawodawczego cięcia” w życie oświatowe, modyfikując, odwracając, zmuszając i selekcjonując. Książka profesora Bogusław Śliwerskiego stanowi nie tylko znakomite interdyscyplinarne kompendium wiedzy z najnowszej historii Polski, w którym analizy socjologiczne, pedagogiczne i psychologiczne splatają się z rozważaniami o charakterze filozoficznym, a także – w oczywisty sposób – politologicznym.

Nie ulega dla mnie żadnych wątpliwości, że najnowsza książka Bogusława Śliwerskiego stanowi ważny wkład do rozwoju współczesnych polskich nauk o edukacji (w tym kontekście zadziwia wręcz fenomenalna erudycja Autora i jego wiedza). [...]

ISBN: 978-83-7850-719-2

Format: B5
Objętość: 676 stron
Oprawa: miękka
Rok wydania: 2015

Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji, historia, pedagogika, logopedia, edukacja, księgarnia internetowa, Impuls,  bestsellery, Oficyna Wydawnicza Impuls, nowości, nowo wydane, nowe książki, www.nowowydane.pl

Published in Edukacja
poniedziałek, 23 maj 2016 14:13

Współczesne teorie i nurty wychowania

Opis

Polecamy kolejne wznowienie wyjątkowego podręcznika prof. Bogusława Śliwerskiego pt. Współczesne teorie i nurty wychowania.

Już w pierwszym rozdziale Autor pisze o potrzebie prowadzenia badań metateoretycznych i porównawczych wskazując jak wiele wiąże się z tym problemów. Przedstawienie współczesnych teorii i nurtów wychowania rozpoczęte zostało od zaprezentowania dokonań śp. profesora Karola Kotłowskiego, który uczył konfrontowania współczesności z tradycją bez imperatywu zaprzeczania wnoszonym przez alternatywne podejścia do istoty wychowania i kształcenia.

W podręczniku znajdziemy obszerne omówienia m.in. pedagogiki filozoficznej, chrześcijańskiej pedagogiki personalno-egzystencjalnej, pedagogik: społeczno-personalistycznej, serca, miłości, Gestalt, autorytarnej, niedyrektywnej, radykalnego humanizmu, emancypacyjnej, międzykulturowej, analityczno-krytycznej, ponowoczesności. Każdą teorię wychowania poprzedza biogram prekursora danej myśli naukowej.

Mamy nadzieję, że niniejsza książka stanie się kolejną zachętą do zgłębiania „świata pedagogicznych idei", ich korzeni i współczesnej ich ewolucji, bez roszcze­nia sobie pretensji do jekiejkolwiek wyłączności. Nie jest ona przecież ostatecznym, zamkniętym zbiorem teorii czy nurtów współczesnego wychowania, ale zaledwie otwarciem pola do ich zaistnienia, które będzie z czasem wypełniane kolejnymi ich rodzajami i odcieniami. Warto kontynuować rozpoczęty przez wspomnianych w książce Profesorów proces badań metateoretycznych, by dokony­wanie wyborów nie wiązało się z hierarchicznym ich porządkowaniem ze względu na siłę, wagę czy znaczenie, a mimo to nie było trywialne.

ISBN: 978-83-7850-279-1
Format: B5
Objętość: 432 str.
Oprawa: miękka
Rok wydania: 2015

Współczesne teorie i nurty wychowania, Śliwerski Bogusław, pedagogika, logopedia, edukacja, księgarnia internetowa, Impuls,  bestsellery, Oficyna Wydawnicza Impuls, nowości, nowo wydane, nowe książki, www.nowowydane.pl

Published in Pedagogika

Opis

Polecamy I tom serii pt. "Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej" autorstwa Renaty Nowakowskiej-Siuta i Bogusława Śliwerskiego. Analizy polityki oświatowej dokonane w tej książce wynikają z koncepcji racjonalności kształcenia szkolnego oraz teorii krytycznej. Poblikacja ta została podzielona na dwie części.

Więcej

W części pierwszej Renata Nowakowska-Siuta kreśli kontekst porównawczy dla rozważań dotyczących racjonalności. Podstawowym celem tej części rozprawy jest odpowiedź na pytanie: w jaki sposób postrzega się i interpretuje racjonalność rozwiązań edukacyjnych w różnych systemach oświatowych i szkolnictwa wyższego? Czy rozwiązania te uwzględniają perspektywę porównawczą? Czy i w jaki sposób respektuje się badania porównawcze w konstruowaniu systemowych ram funkcjonowania współczesnej edukacji i jak na tle porównawczym można odczytywać polskie rozwiązania oświatowe? W rozważaniach komparatystycznych autorka kierowała się zasadą spill-over (rozlewania się), która oznacza, że podejmowane przez poszczególne państwa reformy mogą rzutować na całościowy obraz edukacji europejskiej oraz że zapoczątkowanie współpracy w jednej sferze tworzy zapotrzebowanie na współpracę w innych dziedzinach. Można w rezultacie mówić o pewnym samonapędzaniu się integracji, przez którą działania w kolejnych sferach dokonują się niejako samoczynnie, pod wpływem zjawisk integracyjnych w innych dziedzinach. Dlatego też opis edukacyjnych tendencji europejskich autorka poprzedziła deskrypcją wybranych narodowych kwestii dotyczących istotniejszych aspektów funkcjonowania oświaty i szkolnictwa wyższego w kilku wybranych krajach. Jej rozważania teoretyczne oparte są na koncepcji neofunkcjonalizmu, który przyjmuje, że proces integracji jest stopniowy, automatycznie napędzany przez mechanizm funkcjonalnego i politycznego „rozlewania się” (spill-over), co sugeruje liniowy postęp w kierunku wyższego stopnia integracji i większego wpływu czynników ponadnarodowych. Opisując i wyjaśniając wybrane zagadnienia edukacyjne, autorka zastanawia się, czy postęp integracji w Europie w obszarze edukacyjnym jest koniecznością, stałym ruchem w kierunku federacji, a jeśli tak, to czym można tłumaczyć kryzysy i zmiany w integracyjnych projektach reformatorskich dokonujące się w różnych okresach i okolicznościach? Wybrane przez autorkę systemy szkolne są egzemplifikacją aplikacji dyrektyw Unii Europejskiej w rozwiązaniach oświatowych państw, które na tej kanwie kreują wspólny wizerunek edukacji europejskiej.

 

W części drugiej publikacji Bogusław Śliwerski dokonuje syntetycznej analizy recepcji tej pedagogiki w Polsce, aby w dalszej części przeprowadzić studium krytyczne polityki oświatowej rządów po 1989 roku. Lata 1980–1989 uwzględnił w I fazie przełomu politycznego po 1989 roku z uwagi na to, że stanowiły one w swojej warstwie opozycyjnej kryterium i fundament reform ustrojowych także w systemie szkolnym. Ewolucji polityki oświatowej w europejskich krajach po II wojnie światowej towarzyszył rozwój pedagogiki krytycznej, która cząstkowo zaistniała już pod koniec lat 80. XX wieku, w Polsce zaś w całej pełni w ostatnim ćwierćwieczu III Rzeczypospolitej. Autor dokonuje też recepcji pedagogiki krytycznej w Polsce i wyników analiz zakresu racjonalności pedagogicznej polityki oświatowej Ministerstwa Edukacji Narodowej w latach 1989–2014. Ponadto przedstawia i wyjaśnia zmienne zależne, a mianowicie racjonalność pedagogiczną i politykę oświatową. Problemem badawczym było ustalenie, w jakim stopniu politycy oświatowi kierowali się racjonalnością pedagogiczną, a na jaką wskazywała opozycja. Jak ona ewoluowała oraz czym była uwarunkowana? Bogusław Śliwerski analizuje metodą badań socjohistorycznych zmiany w polskiej polityce oświatowej, dociekając, w jakim stopniu przeszłość wpływa na jej stan teraźniejszy. 

 

 

Tom 1: Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej - Renaty Nowakowskiej-Siuty i Bogusława Śliwerskiego 

 

Tom 2: Racjonalność procesu kształcenia. Teoria i badanie - Bogusława Milerskiego i Macieja Karwowskiego 

Tom 3: Racjonalność procesu kształcenia. Metoda pomiaru - Macieja Karwowskiego i Bogusława Milerskiego

 

Spis treści

Część pierwsza

Renata Nowakowska-Siuta
Racjonalność emancypacyjna w perspektywieporównawczej    

Wstęp     
Racjonalność działań ludzkich w ujęciu wybranych dziedzin nauki  
Racjonalność procesu kształcenia    
Racjonalność emancypacyjna procesu kształcenia – przykłady rozwiązań europejskich  
Rozwiązania systemowe w zakresie wczesnej opieki i edukacji dziecka  
Rozwiązania systemowe dotyczące wsparcia dla rodzin w zakresie opieki nad dzieckiem na etapie wczesnej opieki i obowiązkowego kształcenia, w tym finansowania opieki, edukacji, podręczników szkolnych i pomocy dydaktycznych
Integracja uczniów-obcokrajowców, w tym dzieci imigrantów mówiących w swoim języku ojczystym, w szkołach obowiązkowych 
Szkolnictwo wyższe a racjonalność emancypacyjna  
Dylematy racjonalnego kształcenia nauczycieli w wybranych krajach europejskich z uwzględnieniem szkolnictwa specjalnego
System edukacyjny a państwo. Kwestie emancypacji w edukacji a ład społeczny  
Szkoła polska po 15 latach reformy. Bez kontekstu międzynarodowego lub w kręgu wybiórczo traktowanych badań
Badania porównawcze w zaprzęgu reformatorów polskiej szkoły 
Zakończenie  
Bibliografia 


Część druga


Bogusław Śliwerski
Racjonalność pedagogiczna polskiej polityki oświatowej w latach 1989–2014 


Wstęp  
Recepcja i aplikacje pedagogiki oraz psychologii krytycznej do badań nad racjonalnością edukacji szkolnej  
Racjonalność polityki oświatowej resortu edukacji
Faza I polityki oświatowej – racjonalności hermeneutyczno-emancypacyjnej  
Faza II polityki oświatowej – restytucji racjonalności technicznej 
Faza III polityki oświatowej – racjonalności socjotechnicznej
Skutki niepedagogicznej racjonalności w polityce oświatowej III RP 


Zakończenie 

Bibliografia  

Aneks  

Streszczenie  

Summary  

 

Recenzja

Renata Nowakowska-Siuta ze swobodą porusza się po podejmowanych problemach, a jej narracje są uzasadnione, oparte przy tym na reprezentatywnej literaturze przedmiotu. Zawarte w pierwszej części książki interpretacje są nasycone treścią i dobrze wpisują się we współczesne dyskusje nad relacjami między polityką edukacyjną a rzeczywistością szkolną oraz edukacją na poziomie mikro (każdej pojedynczej osoby, która jest przedmiotem/podmiotem edukacji). […]


Z kolei […] Bogusław Śliwerski rekonstruuje różnorodne adaptacje pedagogiki i psychologii krytycznej do badań nad racjonalnością edukacji szkolnej, a ponadto rekonstruuje/dekonstruuje trzy fazy racjonalności rządu polskiego w zakresie polityki oświatowej: hermeneutyczno-emancypacyjną, techniczną i socjotechniczną. […] Trudno jest zaprzeczyć zawartemu w zakończeniu drugiej części książki stwierdzeniu, że jeden z najważniejszych problemów edukacji polskiej związany jest z faktem „postrzegania i traktowania edukacji jako dobra politycznego, a nie ogólnonarodowego”. Trudno także nie wyeksponować – w świetle upolitycznienia szkolnictwa – zasadności postawionego przez autora pytania: „Czy polska pedagogika krytyczna weźmie udział w rewitalizacji własnego społeczeństwa?”

Z recenzji prof. dra hab. Zbyszka Melosika

 

ISBN: 978-83-7850-896-0

Format: B5
Objętość: 252
 stron
Oprawa:miękka
Rok wydania: 2015

Edukacja małego dziecka. Tom 7, Szuścik Urszula, Minczanowska Aleksandra. Ogrodzka-Mazur Ewa, pedagogika, tania książka, logopedia, edukacja, księgarnia internetowa, Impuls,  bestsellery, Oficyna Wydawnicza Impuls, nowości, nowo wydane, nowe książki, www.nowowydane.pl

poniedziałek, 23 maj 2016 12:30

Harcerstwo źródłem pedagogicznej pasji

Opis

Jak opowiedzieć o swojej pasji, która 25 lat temu przekształciła się z formy czynnej w ukrytą? Czy istnieje coś takiego jak implicytna pasja na wzór ukrytych, utajonych postaw? Czy można być harcerzem/instruktorem harcerskim, nie będąc już w czynnej służbie? A czy ktoś przestaje być nauczycielem, lekarzem, prawnikiem wraz z przejściem na emeryturę lub ze zmianą profesji? Czy przestajemy być rodzicami tylko dlatego, że nasze dzieci opuściły już domowe gniazdo i są dorosłe, samodzielne, być może nawet mają już własne rodziny? Czy pasja może być włączana w naszą biografię w związku z podjętą rolą społeczną lub zawodową, czy też może być wyłączana z tych ról? Jaki jest związek osoby z pasją i czy musi ona nakładać się lub wpisywać w naszą biografię jako coś dodatkowego, jakiś wyróżnik czy świadectwo naszej osobliwości?


Niniejsza książka została napisana na bazie mojego referatu w czasie XXVIII Letniej Szkoły Młodych Pedagogów Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, która odbyła się w Sandomierzu w dniach 15–19 września 2014 roku. Tygodniowy cykl prac, debat i warsztatów doktorantów, doktorów i profesorów nauk humanistycznych oraz społecznych z całego kraju został podporządkowany problematyce autobiograficzno-narracyjnej – „Opowiem ci o swojej pasji – słowem, dźwiękiem i obrazem...”. W ciągu niespełna czterech dób młodzi wiekiem i duchem naukowcy – pedagodzy (filozofowie, matematycy, teologowie, psychologowie, językoznawcy, socjologowie z pierwszego wykształcenia lub z uzyskanym stopniem naukowym doktora) z całego kraju wygłosili 57 komunikatów z ich badań, analiz, refleksji dotyczących kluczowej dla pedagogiki kategorii – pasji. O niej mówili słowem, obrazem i dźwiękiem... Pracownicy naukowi Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II pod kierownictwem ks. prof. dr. hab. Mariana Nowaka dokonali czegoś fenomenalnego, niepowtarzalnego w naukach o wychowaniu. Podjęli się bowiem organizacji i nasycenia pedagogiczną pasją uczestników Letniej Szkoły Młodych Pedagogów KNP PAN, która jest organizowana od 1979 roku (z wieloletnią przerwą w okresie upadającego PRL).


Od początku transformacji ustrojowej w 1989 roku szkoły te nabrały zupełnie nowego charakteru – wyzwolonego z podległości wobec jedynie słusznej ideologii przez włączenie się do odnowy pedagogiki w III RP. Każda ze szkół jest inna, wnosi do pola problemowego badań w naukach humanistycznych i społecznych, do debat naukowych, prezentacji wyników badań coś z jednej strony niepowtarzalnego (ze względu na miejsce i organizatora), z drugiej zaś potrzebę namysłu, prowadzenia sporów o istotę, znaczenia, sensy, uwarunkowania, przebieg i następstwa procesów edukacyjnych. Od prawie trzydziestu lat kieruje nimi prof. dr hab. Maria Dudzikowa, której dedykuję niniejszą publikację. W ciągu trwających od rana do późnych godzin wieczornych warsztatów, sesji, konsultacji, referatów, prezentacji, sesji plakatowych, rozmów i dyskusji pojawia się tak duże natężenie wiedzy oraz ma miejsce tak intensywny przekaz umiejętności metodologicznych, że nikt już nie wątpi w uniwersalną, ponadczasową „wartość dodaną” Letniej Szkoły, dzięki której – taką mamy zawsze nadzieję – spełni się teza Leonarda da Vinci: „Kiepski to uczeń, który nie przewyższy swojego mistrza”. Właśnie po to są one organizowane, byśmy mogli z tym większą satysfakcją powitać w jej „murach” młodych-dojrzałych. Łza się kręci w oku nie tylko prof. dr hab. Marii Dudzikowej, kiedy gościmy już wśród wykładowców, mistrzów profesorów tytularnych, którzy przed dwudziestu laty zaczynali swoją pracę naukową.


Istotę pasji przedstawił w Sandomierzu Stanisław Popek, który otworzył swoją narrację myślą Konfucjusza:

„Wybierz sobie zawód, który lubisz, a całe życie nie będziesz musiał pracować”. Lubelski psycholog przypomniał, że podstawową odmianą szczęścia człowieka jest właśnie pasja. Jakże wielu myślicieli, filozofów jeszcze w czasach starożytnych twierdziło, że najważniejszą wartością życia ludzkiego jest szczęście. Czyż zatem nie miał racji Władysław Tatarkiewicz, kiedy w swoich dziełach O szczęściu i O doskonałości pisał o wartości życia tych, którzy wypełniają je pasją, obdarzając nią bliskich i jej odbiorców. W latach pięćdziesiątych XX wieku Siergiej Leonidowicz Rubinsztejn opracował najpełniejszą teorię, w której opisał i wyjaśnił mechanizm pasji. Można także doszukiwać się najnowszych odsłon uwarunkowań pasji w wynikach badań polskiego psychologa Józefa Kozieleckiego, twórcy transgresyjnej teorii osobowości. To z nich wynika, że najbardziej korzystną sytuację mamy wówczas, gdy aspiracje jednostki w niewielkim stopniu przewyższają poziom możliwości. Rekonstruując dotychczasową wiedzę psychologiczną, S. Popek stwierdził, że pasja określana jest jako:


– wielka zniewalająca miłość,
– źródło radości, 
– poczucie spełnienia i samorealizacji, 
– także siła aktywności i tworzenia,
– mądre postępowanie i kompetencja,
– cierpliwość, odporność na zmęczenie i stres, 
– lekarstwo na nudę i poczucie beznadziejności,
– lekarstwo przeciw wypaleniu zawodowemu, 
– poczucie bezinteresowności, 
– poświęcenie i determinacja,
– poczucie wolności,
– zanik poczucia czasu, 

ale także

– niewola wyobraźni, uzależnienie i zapamiętanie się w sobie, 
– namiętność i cierpienie (mania).


Przystępując w powyższym kontekście do swoistego rodzaju autobiograficznego wglądu w przeszłość, teraźniejszość i de facto przyszłość, miałem poważny problem. Od czego bowiem powinienem zacząć? Co uczynić punktem wyjścia do tytułowej introspekcji? Wydaje się, że są tu dwie drogi badań: jedna, historyczno-biograficzna, w wyniku której można zacząć od początków, genezy pojawienia się określonej pasji w moim życiu, i druga, naukowo-komparatystyczna, która polegałaby na wyjściu od definicji pojęcia „pasja” i poszukiwaniu zbieżności lub rozbieżności we własnej biografii, życiu i dokonaniach tego wszystkiego, co nosi jej ślady, duchowe przejawy czy materialne wytwory.


Na użytek niniejszego tekstu przyjmę po trosze obie perspektywy, by całość miała naukowy charakter. Wykorzystam tu wskazane w przypisach do poszczególnych rozdziałów własne artykuły, które zostały opublikowane w różnych pracach zbiorowych, by wskazać dla nich wspólną linię własnego życia. Pierwsza orientacja poznawcza, autobiograficzna, musi zatem ulec subiektywnemu wymknięciu się własnych myśli, pamięci zdarzeń czy niezamierzonemu kreowaniu pozytywnej autoprezentacji. Ta nie jest mi potrzebna, bowiem i tak nie mam, ze względu na ograniczoną objętość tekstu, możliwości ujawnienia wszystkiego, co wpisywało się w losy mojego harcerskiego życia. W pewnej mierze kolejno pisane przeze mnie książki czy poradniki harcerskie stanowią ślad moich dokonań, nabytych umiejętności i są zarazem swoistego rodzaju sposobem oddawania kolejnym pokoleniom harcerskim, ale i wychowawczym, tego, co jest w naszym życiu najważniejsze i ponadczasowe, dzieleniem się tym, co warto było w tym ruchu zdobyć, by móc codziennie żyć z poczuciem spełnienia i czystości sumienia.


Zamierzam zatem przedstawić zakres autorskiego zaangażowania humanistycznego pedagoga w pięciu obszarach:


– pedagog wobec polityki oświatowej (felietony, eseje, ekspertyzy, udział w komisjach, kapitułach konkursów, recenzje itp.); 
– pedagog wobec doświadczeń procesu wychowawczego (teorie wychowania a włączanie się w spór o jego istotę i kierunek);
– pedagog wobec etosu pracy własnego środowiska (recenzje, blog); 
– pedagog jako interweniujący w praktykę humanista (własna klinika: klasy autorskie, uspołecznienie szkół, kierowanie uczelnią);
– pedagog jako wzór osobowy (własna biografia, doświadczenia oporu, zysków i strat).

 

Spis treści

Wstęp


Moi akademiccy, a zarazem harcerscy Mistrzowie


Ku chrześcijańskiej i personalistycznej pedagogice i pedagogii (także harcerskiej)


Samowychowanie jako dominanta harcerskiego stylu życia 
Harcerstwo jako wielka gra o demokrację 
Fenomen harcerskiej dzielności i oporu 
Współzawodnictwo w procesie nie tylko harcerskiego wychowania 


Pedagogika czy pedagogia harcerska? 


Zamiast zakończenia, czyli co dało mi harcerstwo 


Harcerstwo w profesorskiej blogosferze

Wyróżnienie po latach 
Komercyjne harce dyrektorki szkoły podstawowej 
Certyfikat harcerskiej cnoty za 1% 
Fenomen harcerskich różnic 
Harcerstwo jako pedagogia 
Łamanie charakterów dawniej i dziś 
Druh druhowi druh „nie-druh” 
Niezręczność czy może jednak dzielność jako kategoria politycznej socjalizacji 
Jak czyni się z autora „Szarych Szeregów” – mitotwórcę, antysemitę i homo-(seksualnego)fila 
Komu jeszcze potrzebne jest harcerstwo? 
Niekonwencjonalna historia harcerstwa i jego praktycznej pedagogiki 
Stronnicza recenzja historii politycznej harcerskiego ruchu wydawniczego 
Harcerskie wychowanie i diagnozy polskiej rzeczywistości aktualne od przeszło stu lat 
Znakomity wybór źródeł do dziejów harcerstwa polskiego 
To nie jest upadek czy potknięcie polskiego harcerstwa? 
Dostęp do zakazanych i niszczonych w PRL książek z pedagogiki harcerskiej 
Harcerska habilitacja poznańskiej pedagog 

Opinia w sprawie wniosku o przyznanie tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

Panu Prof. zw. dr. hab. Bogusławowi Śliwerskiemu (prof. zw. dr hab. Maria Dudzikowa)

Laudatio z okazji nadania Panu Prof. zw. dr. hab. Bogusławowi Śliwerskiemu,

hc godności tudzież statuetki EDUKATORA ROKU 2015 w kategorii Animator przez Senat i Kapitułę Wyższej Szkoły Biznesu w Dąbrowie Górniczej (w skład której wchodzą Rektorzy publicznych uczelni wyższych Górnego Śląska, Zagłębia Dąbrowskiego i Małopolski) (prof. zw. dr hab. Andrzej Radziewicz-Winnicki) 


Aneks

Z harcerskich kronik (fragmenty) 
Publikacje harcerskie

Publikacje prasowe 
Wydawnictwa harcerskie

Publikacje naukowe 
Bibliografia

 

 

 

ISBN:  978-83-7850-950-9
Format: B5
Objętość: 308 str.
Oprawa: twarda
Rok wydania: 2016

"Szkoła za lasem", Rossman Jan, pedagogika, logopedia, edukacja, księgarnia internetowa, Impuls,  bestsellery, Oficyna Wydawnicza Impuls, nowości, nowo wydane, nowe książki, www.nowowydane.pl

Published in Historia