poniedziałek, 05 wrzesień 2016 11:54

Pedagogika dyskretna

NowoWydane - Oficyna Wydawnicza Impuls - Pedagogika dyskretna - Nalaskowski Aleksander NowoWydane - Oficyna Wydawnicza Impuls - Pedagogika dyskretna - Nalaskowski Aleksander Oficyna Wydawnicza Impuls - Pedagogika dyskretna - Nalaskowski Aleksander

Opis

 

Wszystkie zaprezentowane w tomiku teksty ujrzały już światło dzienne. Albo na portalu „wPolityce”, albo w tygodniku „wSieci”. Zdaję sobie sprawę, że po tym ostatnim zdaniu część czytelników odłoży książkę na półkę i nie sięgnie po nią. Takie bywają koszty wyborów i przekonań i nie ma co się z tego powodu mazgaić.

Teraz postanowiłem pozbierać swoje rozproszone, a niekiedy już niebrzmiące, głosy w jeden chór. Stąd pomysł tej publikacji.

Od lat lokuję się w obszarze naukowej eseistyki. Jeden z wybitnych profesorów nazwał mnie nawet „mistrzem pedagogicznego eseju”. Miano to jest mocno na wyrost. Znam uczonych znacznie lepiej władających piórem i ze zdumieniem obserwuję, jak opasłe tomy są w stanie napisać. Ja tak nie potrafię. I w tym życiu już się nie nauczę.

Dlaczego „pedagogika dyskretna”? Bo oparta na wrażeniach, na skojarzeniach i wnioskach wynikających nie z dobrze zaplanowanych badań utrzymanych w reżimie metodologicznym, lecz z pewnej wrażliwości, podpatrywania rzeczywistości, oglądania spraw niekiedy zza węgła. To pedagogika, dla której materiału dostarczył mój prawie sześćdziesięcioletni spacer po świecie.

Co ciekawe, jako promotor prac magisterskich czy doktorskich zdecydowanie preferuję publikacje oparte na empirii, statystyce, pełne wykresów i tabel. Wszak moje najwcześniejsze prace też od tego nie stroniły.

W powstaniu tej książki chciałbym wyróżnić dziękczynnie trzy osoby. Dyrektora Oficyny Wydawniczej „Impuls” – Wojciecha Śliwerskiego, który zechciał całość opublikować, mgr Patrycję Ampulską, która perfekcyjnie pozbierała i uporządkowała przedstawione w części drugiej teksty, i dr hab. Dittę Baczałę za pozytywną recenzję. Jestem ich dłużnikiem.

Spis treści

Wstęp         7

Szkoła – organoleptycznie         9
Młodzież, której nie ma         9
Szkoła, która zawsze przegrywa     14
Szkoła rodziców     19
Szkoła nauczycieli     26
Pedagogika zaczerpnięta z powietrza     35
A szkoła?!     35
Bez religii     37
Do szkoły     39
Drobny nonsens     41
Droga, Prawda i Życie w polskim rynsztoku     43
Czyje podobieństwo?     43
Droga     45
Prawda     47
Życie     48
Ewa, dlaczego?     49
Hałasy     52
Vitro multi kulti     54
Jakkolwiek?     56
Mowa dzieci     59
Od szkoły do psychuszki     61
Okolice Betlejem     63
Oszaleli?     65
Pedagogika drogi – od kuchni     66
Podpowiedź dla ministra Jarosława Gowina     68
Szkoła polska dla Unii Europejskiej     69
Romek z taboru     74
Światła, pedofile i przemoc     77
Szkoła bez duszy     79
Szkoła w czasie     82
Tombak     85
Tranzyt     87
Trzewia i naskórek     89
Zbrodnia w stylu fun     92

Fragment

Szkoła – organoleptycznie

Młodzież, której nie ma


Jeszcze w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku problematyka młodzieży jako osobnej kategorii generacyjnej, a przede wszystkim badawczej, była niezwykle atrakcyjna i popularna w środowisku przedstawicieli nauk społecznych. Ogromna część prac doktorskich, habilitacyjnych, ale także popularnych, odnosiła się do tej kategorii wiekowej. Nie można zapomnieć o takich autorach, jak Ryszard Dyoniziak, Janusz Rulka, Ryszard Borowicz, Zbigniew Kwieciński, Krystyna Szafraniec, Krzysztof Dzieńdziura czy też niżej podpisany. Problematyka ta jawiła się jako fascynująca z kilku względów. Szczególnie w 1968 roku młodzież zwróciła na siebie uwagę. W związku z tym, że doszło wtedy do wydarzeń stricte politycznych, próby naukowego opracowania zagadnienia zatrzymywała cenzura. Poluzowanie kleszczy kontrolnych zaowocowało naukowymi opracowaniami o młodzieży. Dzisiaj jest to temat prawie niszowy i mało popularny.

Lata siedemdziesiąte przyniosły rozkwit tak zwanej kultury studenckiej będącej udziałem grupy nazwanej młodą polską inteligencją. Młodzież silnie dała o sobie znać w spektaklach teatralnych (Teatr Ósmego Dnia, Akademia Ruchu, Warszawska Grupa Teatralna, Provisorium, Grupa Chwilowa, a przede wszystkim Teatr Stu). Głośno wybrzmiewała studencka ballada (Jacek Kaczmarski, Przemysław Gintrowski, Jan K. Kelus).

Młodzież akademicka mocno angażowała się w rozmaite ugrupowania opozycyjne, co wówczas mogło skończyć się aresztem, karami, relegowaniem ze studiów. Dość powiedzieć, że na firmamencie społecznym młodzież odgrywała ogromną rolę i nie mogła być niezauważana. Z tej też przyczyny była pod „specjalną opieką” Służby Bezpieczeństwa i utkana wręcz agentami i szpiclami tej instytucji. Działalność artystyczna klubów studenckich – w pełni zamierzona i przemyślana – była tak samo istotna jak odbywająca się niemal mimochodem działalność edukacyjna. Renesans przeżywały też, mimo że silnie inwigilowane, wspólnoty wyznaniowe, na przykład prowadzone przez księdza Franciszka Blachnickiego. [...]

 

ISBN: 978-83-8095-066-5

Format: 202 mm x 133 mm
Objętość: 96 stron
Oprawa: miękka
Rok wydania: 2016

Edukacja małego dziecka. Tom 7, Szuścik Urszula, Minczanowska Aleksandra. Ogrodzka-Mazur Ewa, pedagogika, tania książka, logopedia, edukacja, księgarnia internetowa, Impuls,  bestsellery, Oficyna Wydawnicza Impuls, nowości, nowo wydane, nowe książki, www.nowowydane.pl

Oficyna Wydawnicza Impuls

ul. Fatimska 53 b
31-831 Kraków

www.impulsoficyna.com.pl